Het eenvoudige antwoord? De gist in edelgistvlokken is dood/inactief, terwijl ‘gewone’ gist leeft.
Gisten zijn eencellige micro-organismen die tot het rijk van de schimmels behoren. Als schimmels komen ze veel voor in de natuur, in de bodem en op allerlei planten. Vooral op plekken waar veel bloemennectar en fruit te vinden zijn. Waarschijnlijk worden we in ons dagelijks leven veel vaker omringd door schimmels dan we denken. Ze zitten in het deeg dat bakkers gebruiken om ons brood te laten rijzen, liggen als eetbare paddenstoelen in de supermarkt, worden gebruikt om antibiotica voor medisch gebruik te maken en om blauwe kaas te laten rijpen.
De overeenkomst tussen al deze producten is dat de schimmels erin grotendeels levend zijn.
Gist voedt zich met de suikers in zijn omgeving. Hierdoor kan de gist groeien en zich vermenigvuldigen.
Tijdens de productie van edelgistvlokken leeft de gist die zich voedt met suikerbieten en suikerriet ook… TOT het proces tot pasteurisatie leidt. Op dat moment worden de gistculturen die voor edelgistvlokken zijn geoogst, door verhitting tijdens het pasteuriseren inactief gemaakt. Ze zullen niet meer groeien en geen suikers meer eten.
Als je edelgistvlokken aan je deeg of bierbrouwsel toevoegt, zal dat dus niets uithalen, oeps!
